thursday the 23rd

kay bilis ding lumipas ang panahon at nalimutan ko na kung sino ako at ang buo kung pagkatao. Hindi na bago sa akin ang mga bagay nato. This is just one of a million times na nangyari sa akin ito. Nagbago man ang aking paningin sa mga bagay-bagay, nananatili pa rin akong matatag na may bukas pa rin. at ang bukas na yun ang magpapalaya sa aking masakit na kahapon.

Wala na akong hiniling pa sa Diyos, kundi ang maging maligaya. November is just one of the ordinary months of the year, apart from the fiesta and the intramurals-everything is normal. Until one day, naging special sa aking ang buwewan na 'to. Simula pa lang ng class, mag-isa lang ako, wala ang tropa, at shocks, nag-iisa ka in most of your subjects. Cool. Ikaw ang star. Palibhasa wala kang ka kompetensya. When I learned that my math 11 teacher was the terrorist. I drop it agad. No second thoughts about it. Deciding on what to add, eh, naghistory na lang ako. Rizal. Ok? solve agad di ba?

In the afternoon, pumasok agad ako sa History 41 ko. hmm.. seems like wala ang teacher. But k lang. My attention was focused sa isang cute na chinito three chairs away from me. Cute sya yun lang.

Pero habang tumatagal lalong lumalala ang paghanga ko sa kanya. habang tumatagal parang nahuhulog ako kay ed. I don't know kung bakit. Ngayon ko lang sya nakita sa buong buhay ko. Pero para bang matagal na kaming magkakilala. he's so amazing. period. nag isip akong baka nga i like him.

As usuall, i ask for a sign. Nangyari. Nakita ko sya on the 23rd, thursday. Four times.