Lahat naman tayo nagbabago. Sometimes, we cannnot accept the fact na nagbago tayo. But we have to accept that we really changed. I thought ganoon kadali ang mag move on and mag pretend na kaya ko, kahit ang totoo ay hindi mo kaya. " Kaya Ko! but deep inside, ouch! ang sakit! " kaplastikan blues ang tawag dyan. Pilit kong paniwalaan ang sarili ko that I really had moved on, partly oo, partly hindai ang naging result. But alam nyo, when we are angry sa isang tao, hinahanapan natin sya ng mga mali just to convince ourselves na hindi na sya mahalaga sa buhay natin. At habang patuloy nating pinapaniwala ang iba na wala na sya sa ating buhay, eh, patuloy naman nating niloloko ang ating sarili. Yan ang trademark nating mga pinoy.
Pero dumating ang pagkakataon sa buhay ko na ang isang pagkukunwaring nalimot ko na ang isang tao ay nahantong sa katotohanan. Lahat ata ng classmates ko alam na kung gaano ako ka inlove kay Joey Park. Hindi ko naman maitanggi dahil mahal ko talaga sya. Wala lang patuloy ko lang silang hinayaan sa pag chichismiss sa mahiwaga kong pagmamahal sa kanya. Kaya ang ending dumating sa kanya ang balita. Eh, anong nangyari, deadma lang sya, palibhasa ipinanganak na manhid. As in manhid, capital D-O-G. hahaha..
There was a point na nawala din yung feelings ko sa kanya. Dahil sa kabatuhan nya at pagiging insensitive, naku, walang taong makaka survive sa aura nya. grabe.
But you know what, when worst comes to worst, worst pa rin yun lang.
Kaya ngayon nagbabagong buhay na ako. Isang bibo, kung gawing o ang i maging bobo.
Kaya hanggang sa muli.. ito si katangahnag Roland goodbye.
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment